مقدمه 

تجربه های اواخر قرن نوزدهم نشان داد که مکانیک کلاسیک توان توجیه رفتار ذرات را ندارد. علاوه بر آن نسبیت گالیله ای نیز  در پاسخگویی به رفتار نور ناکارا است. هرچند امروزه نور نیز چزئی از مکانیک ذرات کوانتومی محسوب می شود، اما در اواخر قرن نوزدهم این دو پدیده بطور مجزا مورد توجه قرار می گرفت. در آغاز قرن بیستم دو دیدگاه ظاهراً مجزا یکی توسط ماکس پلانک و دیگری توسط انیشتین در مورد امواج الکترومغناطیسی مطرح شد. پلانک گسستگی (کوانتومی) آنرا مورد بحث قرار داد و انیشتین سرعت آن را. بدین ترتیب مکانیک کوانتوم و نسبیت پا به عرصه ی ظهور نهادند که شالوده فیزیک نوین را تشکیل دادند. سرانجام دیراک این دو را با هم ترکیب کرد و مکانیک کوانتوم نسبیتی را به وجود آورد